“Carla, je bent zo lekker bezig met Je Moet Niks. Misschien vind je het leuk om een blog te schrijven?”
Mijn eerste reactie was: Wat lief dat je aan me denkt!
Mijn tweede reactie kwam er helaas al snel achteraan. Mijn kritisch brein – Miss Perfect – begon meteen te roepen: “Ik kan helemaal niet goed schrijven. Zeker geen blog. Hoe moet ik dat kort, bondig en pakkend doen, zodat mensen het ook nog leuk vinden?”
Kortom: ik ben net een mens 😉 En precies dát is voor mij waar Je Moet Niks over gaat.
Ik wilde het zeker wel, maar zoals je merkt, had ik ook meteen een heleboel negatieve (kritische) wissels. Gelukkig ben ik inmiddels zelf ook goed getraind in de Je Moet Niks-vaardigheden. Dus ik merk deze negatieve wissel meteen op, beloon mezelf voor het opmerken (#goeddatikhetzie) en beloof Evelien dat ik haar laat weten of het me lukt om bij te sturen. En eigenlijk, als ik er iets langer over nadenk, is dit meteen het perfecte onderwerp voor een blog. Want ook als trainer ben je mens. Ook als trainer blijf je dagelijks werken aan je mentale fitheid. En ook ik krijg dagelijks te maken met negatieve wissels.
Door de ACT-cursussen die ik heb mogen volgen bij Heidi, waaronder als laatste ook de Je Moet Niks-cursus, weet ik inmiddels goed wat mijn persoonlijke waarden zijn en wat ik belangrijk vind in mijn leven. In mijn werkleven zijn dat onder andere betrokkenheid en persoonlijke ontwikkeling. Dit zijn voor mij geen mooie woorden, maar ze geven me richting in mijn leven. Het opmerken en benoemen van wat ik van binnen voel en denk zijn vaardigheden die ik nu bewust kan inzetten. Zeker in situaties die ik lastig vind, of die ongemak en spanning meebrengen.
Dus wanneer Miss Perfect begint te roepen over mijn schrijfkunsten, merk ik dat op. Het stukje onzekerheid over mijn schrijven neem ik waar. Het zijn geen fijne gevoelens en gedachten. En als ik daar snel vanaf had willen zijn, had ik meteen kunnen antwoorden dat ik hier op dit moment geen tijd voor heb. Dan zou dit ‘probleem’ lekker snel zijn opgelost.
Maar is dat echt wat ik wil? En is dat echt hoe ik wil reageren en hoe ik wil zijn als persoon en professional? Nee, natuurlijk niet. Het sluit helemaal niet aan bij mijn waarden: betrokkenheid (bij Je Moet Niks) en persoonlijke ontwikkeling. Dus ik besluit het ongemak dat dit blog schrijven mij geeft te accepteren en de uitdaging aan te gaan. Bij deze 😊
Ik heb een ander voorbeeld van afgelopen week, ook werk gerelateerd. Voordat ik werkzaam was als zelfstandige, werkte ik in loondienst en verzorgde ik voor een collega haar boekhouding. Toen ik uit dienst ging, vroeg ze mij dit te blijven doen. Ik gaf aan dat ik dat wilde, zolang mijn werkagenda dat toe zou laten. Ik moest immers mijn eigen praktijk nog opbouwen. Inmiddels zijn we ruim twee jaar verder. En in plaats van tijd over hebben, moet ik juist zorgen dat mijn agenda niet overloopt.
Ik kan mezelf nu twee vragen stellen: Heb ik hier nog tijd voor? En misschien nog wel belangrijker: wil ik hier nog tijd voor maken?
Het idee alleen al om aan te geven dat ik overweeg te stoppen met haar ondersteunen, geeft mij buikpijn. De gedachten hierover gaan alle kanten op. Onrust, spanning, twijfel. Niet fijn. Ook hierin pas ik heel bewust mijn Je Moet Niks-vaardigheden toe. Wat denk ik? Wat voel ik? Wat gebeurt er in mijn binnenwereld? Ik bevestig mezelf: ik mag dit lastig vinden. Ik mag me hier best even vervelend over voelen. En tegelijkertijd sta ik bewust stil bij wat voor mij belangrijke waarden zijn. Ga ik door omdat ik het ongemak van nee zeggen of dit gesprek aangaan niet wil voelen? Of ga ik door omdat dat op dit moment nog steeds past bij mijn waarden als leefstijlprofessional of als persoon?
Ik zag op tegen het gesprek en stelde het daarom eerst uit. Maar daarna heb ik toch de stap genomen om dit gesprek open en eerlijk aan te gaan. Deze persoon is mij dierbaar en ik help haar graag. Dat past bij mijn persoonlijke waarden als mens. Aan de andere kant sluit doorgaan op dit moment niet aan bij mijn waarden als professional in mijn werk. Voor mij blijft het een kwestie van bewust voelen en opmerken en uiteindelijk dat doen wat nu goed voelt voor mij en past bij mijn waarden. Ook als dat de moeilijke keuze zou zijn om te zeggen dat ik hier in de toekomst mee wil stoppen.
Zoals je ziet, geen grootse verhalen, gewoon echte situaties, waarin ik oefen met ongemak, waarden en bewust kiezen.
En wie weet schrijf ik binnenkort nog wel eens een blog😉
