Vorige week kreeg ik op woensdagavond een appje van mijn collega:
“Wil je zondagmiddag meedoen met een padeltoernooi? Mijn vriend heeft onverwacht afgezegd.”
Toen ik zag om welk niveau het ging, was mijn eerste reactie meteen: “Oh nee…
Dat kan ik niet. Daar ben ik niet goed genoeg voor. Dat durf ik niet. We worden finaal van de baan geveegd. Dat is voor haar niet leuk, en ik sta daar zelf ook nog eens compleet voor gek.”
Kortom: mijn hoofd sloeg meteen op hol.
Als ik heel eerlijk ben, ging het eigenlijk maar over één ding: ongemak. De gedachte dat ik niet goed genoeg zou zijn. Dat ik het niet zou kunnen. Dat ik me onzeker zou voelen. Dat anderen zouden zien dat ik tekortschiet.
Maar toen ik even uitzoomde en mezelf de vraag stelde waar ik me eigenlijk het liefst door wil laten leiden, kwam ik tot iets heel anders. Wat ik echt belangrijk vind, is samen plezier hebben. In beweging zijn. Gezelligheid. Leren — want juist van wedstrijdjes spelen leer je veel. Het leuk hebben met elkaar, los van winnen of verliezen.
Maar daar had ik op dat moment totaal geen oog voor. Mijn brein was volledig bezig met alles wat spannend, ongemakkelijk en onzeker voelde.
Ik besloot er een nachtje over te slapen. De volgende dag sprak ik mijn collega nog even en vertelde ik haar over mijn onzekerheden. Zij zei: “Joh, het gaat mij gewoon om plezier maken, samen bewegen en lol hebben.”
En toen dacht ik bij mezelf: ja, dat vind ik eigenlijk óók.
Het was geen moment in haar opgekomen dat ik het spannend zou vinden, omdat ik mezelf niet goed genoeg zou vinden. En ineens werd de vraag heel helder: laat ik me nu leiden door mijn kritische, angstige gedachten? Of kies ik ervoor om tóch mee te doen, de spanning aan te gaan en me te richten op wat ik echt belangrijk vind?
Ik koos voor dat laatste.
We hebben zes wedstrijden gespeeld. En ja — we hebben ze allemaal glansrijk verloren. Het niveau lag voor mij duidelijk aan de hoge kant. Maar ik ben wel door mijn angst heen gegaan. Door mijn onzekerheid. En ik heb een ontzettend leuke, sportieve en gezellige middag gehad.
Dat was voor mij de echte winst.
Dit betekent overigens niet dat ik altijd perfect bijstuur of nooit meer wegzak in negatieve gedachten. Absoluut niet. Afgelopen zaterdag nog had ik met mezelf afgesproken om mijn wekelijkse rondje E-gym te doen. Ik had echter volop excuses: geen zin, moe, andere plannen — noem maar op. En uiteindelijk ben ik niet gegaan.
Achteraf baalde ik daarvan. En dat is ook de realiteit: ook ik laat me soms leiden door negatieve gedachten en uitstelgedrag. Dat doen we allemaal.
Maar wat deze ervaring me opnieuw liet zien, is waar Mentale Fitheid en Je Moet Niks voor mij over gaan: bewust kiezen voor datgene wat ik écht belangrijk vind, in plaats van doen wat op dat moment het veiligst of minst ongemakkelijk voelt.
