20 jaar na het pesten…

De muur die ik heb opgeworpen rond mijn diepste kern. Dichtgemetseld en afgegrendeld op zo’n manier dat ik er zelf haast nooit kom. Vakkundig heb ik allerlei maniertjes ontwikkeld om dat maar niet te hoeven. Die kern te beschermen. Bescherming tegen gekwetst worden, tegen kwetsbaar zijn. Bescherming tegen mensen te dichtbij laten komen en me weer te laten kleineren, te vernederen.

 

Vernedering voelt heel heftig. Zo heftig dat, als ik terugdenk aan mijn jeugd, het direct beelden en het bijbehorende gevoel bij mij oproept. Beelden van jongens en meisjes op de basisschool en middelbare school die mij uitlachen, uitschelden en me buiten sluiten, omdat ik anders was. Ik was dik(ker). Ik voelde me minderwaardig. Ik kreeg het gevoel er niet bij te horen terwijl ik dat wel wilde. Liep ik dan alleen over het schoolplein?

Nee zo ver ging het gelukkig niet. Het waren momenten. Momenten die enorme indruk op me hebben gemaakt. Waardoor ik mezelf tegen ‘dat soort mensen’ ging beschermen. Ik zette een grote mond op. Ik werd bot. Soms reageerde ik ook fysiek. Ik werd een lomperd en tegelijk ook heel onzeker. Dat ben ik zeer regelmatig nog steeds. “Ben ik goed genoeg? Doe ik er toe?” Ik durf(de) mijzelf alleen te laten zien als ik zeker weet dat hetgeen ik laat zien goed genoeg is.

Samen met perfectionistische trekjes erg onhandig. Het leidt tot vermijding en een alles of niks houding. Jaren later reageer ik onbewust nog steeds zoals toen. Als in mijn achterhoofd, in die diepe kern daar achter die dikke muur, de associatie met vernedering of kleinering aangeroepen wordt, vaak onterecht, schiet ik terug in dat gedrag. Ik begin ‘om me heen te slaan’ en verlies het groter geheel uit het oog.

Het pesten van toen heeft dus een enorme impact op mijn gedrag van nu. Het werkt me tegen als ik mijn gedrag wil veranderen, als ik wil leren. Het laat me reageren op mensen en situaties op een manier die ik helemaal niet wil op de meeste momenten.

Dat voelt zo oneerlijk! Wat heb ik die mensen misdaan, om zo behandeld te worden? Waarom heb ik daar nu nog last van en zij (aanname) al lang niet meer? Door mijn behandeling in de Obesitas groep van PsyQ ben ik nu zover dat ik zie hoe groot die impact momenteel nog is. Het heeft me niet alleen mede gevormd tot wie ik nu ben, maar speelt nog steeds een actieve rol in mijn basis gedrag en belemmert mij.

Komende woensdag ga ik hiermee aan de slag. Via een psychotrauma behandeling  hoop ik bij die rotzooi achter die muur te komen. Het zou mooi zijn om behalve het te zien het ook te kunnen opruimen om zo een nog leuker en beter persoon te worden.

Klaar voor de start?! – Roparun 2013

In het aanstaande weekeind vindt de Roparun plaats. Team 39, het team van KPN, is er zowel fysiek als mentaal klaar voor! Ik vertel graag iets over mijn voorbereiding.


Hoe beleef jij de laatste dagen voor de Roparun?
Deze laatste dagen zijn rommelig en spannend. Ik kwakkel al 2 maanden met mijn knie. Een redelijk essentieel lichaamsdeel voor mij als fietser. Na groen licht van de fysiotherapeut, afgelopen dinsdag, mocht ik voor het eerst sinds 7 weken, 2 dagen achtereen een echte tocht maken. Dat heb ik geweten. Mijn knie reageerde tijdens de tweede tocht hevig. Gelukkig voelt het na een dag rust al 95% beter dus ik vertrouw erop dat ik de hele toch kan fietsen, zodat de lopers in mijn team de goede kant op gaan en zich volledig ondersteund weten.


Hoe zag je laatste training eruit?
Mijn laatste training was een schitterende doch regenachtige tocht door de havens van Rotterdam. Vanaf de ToZ fietste ik langs de rivier naar Schiedam om daar de benen nog even te testen in de Beneluxtunnel. Vervolgens aan de andere kant van de rivier terug. Tussen de immense terreinen, schepen en vrachtwagens vol met containers door naar Katendrecht en uiteindelijk naar huis Op Zuid.

Verklaar me voor gek, maar ik kan genieten van deze ambiance. Er wordt zo ontzettend hard gewerkt. Niet alleen voor Rotterdam, maar hier gebeurt ontzettend veel aan dienstverlening voor mensen en bedrijven over de hele wereld. Inspirerend! Net als dat wij, als kleine selectie van KPN medewerkers, een bijdrage willen leveren aan het leven van mensen met kanker en hun omgeving. Een mooie manier om onze klanten te laten zien dat we niet alleen via onze techniek en diensten een bijdragen leveren aan onze maatschappij, maar ook persoonlijk waarde hechten aan het welzijn van mensen. Heel vaak persoonlijk gemotiveerd door mensen in onze omgeving die aan deze ziekte hebben geleden en soms zelfs zijn overleden.

Waar kijk je het meeste naar uit?
Dit is ontzettend lastig kiezen, want ik kijk enorm uit naar het hele evenement en het teamwork. Ik kijk echter het meeste uit naar de laatste 2 etappes die we met het blauwe team doen. Van de Belgische grens naar Steenbergen en van Klaaswaal naar de Finish. Als ik dan nog op de fiets zit betekent dat een enorme overwinning op mijzelf en op mijn lichaam. Dat betekent ook dat ik die magische momenten in Nederland meemaak en alle steun van familie, vrienden en collega’s gevoelsmatig ook waar maak. Familie en vrienden langs de kant. Dorpen die zich volledig openstellen voor de tocht en haar deelnemers en uiteindelijk het onthaal in Rotterdam, ‘mijn’ stad.

Ik hoop dat iedereen ons steunt of dat nu alsnog gaat doen. Dat kan heel simpel via http://www.roparun.nl/doneren.html en te kiezen voor Team 39. Volg ons vanaf zaterdag ook via http://www.roparunlive.nl

Code oranje

Inmiddels ben ik ruim 7 weken klaar met de basisbehandeling obesitas en heb ik twee sessies van de leefstijlgroep bij PsyQ achter de rug. Hoe gaat het? Niet zoals ik wil in ieder geval!
Eind vorig jaar ging ik vol vertrouwen de feestdagen tegemoet. Dat is redelijk goed gegaan. Het bleef bij feestdagen en het werd geen feestmaand. Ik dacht de boel onder controle te hebben. Ik at goed. Ging alleen sporten zelfs en vond het niet eens (echt) vervelend. Ik verloor nog steeds gewicht. Iets wat nog steeds een belangrijke indicator is om verandering/resultaat te meten.

Maar nu voel ik geen tevredenheid. Ik voel onrust. Ik heb de afgelopen 3 weken, maar 1 keer gefietst. Allerlei excuses die ik als professioneel obees daarvoor op kan voeren, maar weinig die echt tellen. Ik heb het ‘gewoon’ niet gedaan. Daar baal ik van! Ik wil verder waar ik was.

Eind mei fiets ik ruim 200 kilometer voor de Roparun. Dat wil ik goed doen. Geen gezeik met spieren, vetmassa en conditie. Dan moet ik dus nu in actie komen….. Voor die goede doelen en voor mijzelf als grootste goede doel. Doorbreek de cirkel van de laatste 10-20 jaar. Hou nu eens vol. Dan kan iedereen roepen dat ik niet te streng voor mezelf moet zijn, maar nu loslaten lijkt me ook geen oplossing.

Ook op het gebied van de voeding is het sinds medio januari ondermaats. Meerdere keren per week te vet of teveel, terwijl 1 keer voor die tijd prima was. Allerlei structuren die ik toepaste laat ik vieren alsof het er niet toe doet. Ik ben nog niet eens op de helft van een relatief gezond gewicht.

Ik zie het gebeuren,
Ik baal als een stekker,
Ik neem me voor het anders te doen,
Maar er gebeurt geen …piep…

Bovendien verandert er van alles met mij en om mij heen. Ik kreeg de griep waarna ik maar langzaam terugkom op mijn energieniveau van voorheen, ik voerde sollicitatiegesprekken, kreeg een nieuwe functie en belandde daarmee in een nieuwe omgeving. Leuk, maar tegelijk spannend en intensief. Bij vriend(i/e)n en familie staat de wereld ook niet stil.
Daar waar ik afgelopen half jaar een volledige focus had op mij en mijn gedrag is die nu even weg. Ik heb me aten afleiden. Wilde afleiding. Wil ook even met wat anders bezig zijn misschien wel. Maar niet ten koste van terugval.

Allemaal attente mensen in mijn omgeving ondertussen,  geven aan dat ze mijn verandering zien. Jeetje wat zie ik er toch goed uit. Dank je. Echt! Maar ondertussen naast die gedachte dat ik dat fijn vind om te horen; Ja nou en? Ik voel me niet zo.
Ook als ik mezelf confronteer met resultaten zoals foto’s van mezelf of zakken aardappelen. Ik zie het wel, maar voel het een stuk minder.

Dinsdag heb ik bij PsyQ mijn verzoek voor deze periode neergelegd. Hoe om te gaan met al die veranderingen? Die situaties en factoren ervoor zorgen dat niet alle focus voor de obesitas verandering er nog is zonder terug te vallen in oud gedrag. Zonder me zo verdomd klote te voelen zoals dat nu in me opwelt de laatste dagen.

Het enige idee wat ik tot nu toe heb opgedaan is opnieuw de confrontatie aangaan met mijzelf. Inzien wat er gebeurt en wat ik doe. Mijn doel opnieuw bepalen en dan bijbehorende keuzes op een rijtje. Hoe wil ik verder? Welk consequenties hangen aan die keuzes?

Ik zit dus duidelijk in ‘code oranje’ van mijn terugval preventieplan. Dat is een schema wat ik begin december heb gemaakt tijdens de behandeling. Gelukkig zou ik nu zeggen. Signalen die ik toen opschreef om deze situatie te herkennen:

  • geen lust in koken/boodschappen doen
  • geen zin in extra beweging à bv heel weekend bankhangen (tv kijken)
  • meerdere keren per week toegeven aan drang naar fastfood/snacks
  • teveel eten of drinken zonder te plannen
  • angstig over controle/terugval
  • twijfelen over wegen
  • mopperig gedrag, nukkig a la moeheid.
  • Meer nagelbijten
  • Minder socia(a)l contact
  • Ik praat minder over mijn dagelijkse bezigheden
  • Ik praat minder over mijn veranderingsproces

Een flink aantal zaken kan ik afvinken. Dus nu het vervolg deel uit het schema: Welke maatregelen heb ik nodig in fase oranje?

  • Dit plan lezen
  • Stil staan bij gevoel en voelen wat er is, wat er gebeurt
  • Overleg met Elles
  • Opschrijven in blog
  • Makkelijke dingen koken om ritme terug te vinden
  • Vrienden vragen te helpen met bewegen
  • Aan tafel eten, plannen, vooruit denken
  • Koken werkt ontspannend
  • Motivatiekaart en helpende gedachte bewust lezen
  • Muziek ter ontlading?

Ik weet het allemaal heel goed dus. Ik hoop dat met dit blog ik de rest van de acties ook aan de gang krijg. Het is nu in ieder geval allemaal maar een wiebelig rot gevoel en daar wil ik vanaf.

 

Mijn moment van 2012

Op dit moment worden mooie momenten gedeeld op mijnmoment. Dat deed mij denken. Wat zou mijn moment van dit jaar zijn?

Direct was ik weer in Barcelona in oktober dit jaar. Ik stond met Elles op de galerij boven het plein van Parc Guell. Zij en ik hadden anderhalve week eerder besloten een uitstapje te willen maken. We hadden het allebei ontzettend nodig en in plaats van een weekje weg in januari of februari, wat ons oude plan was, besloten we iets te boeken op de kortst mogelijke termijn. We moesten ontspannen. Dus maakten we er een ongewoon kalme citytrip van.

Ik had maar 1 absolute must-do. Parc Guell bezoeken. Daar was ik 5,5 jaar eerder met een andere enorm belangrijke vrouw uit mijn leven ook al. Met mijn moeder namelijk. We wisten toen dat zij na terugkeer in Nederland keihard aan de bak moest om te vechten tegen kanker (iets wat ze met succes heeft gedaan gelukkig, maar dat wisten we toen nog helemaal niet).

Nu was ik er weer met Elles. Midden in een lange periode vol veranderingen. Allebei hadden we hard gewerkt qua carrière en persoonlijke ontwikkeling. Soms te hard zelfs. Onze leefstijl stond en staat op zijn kop. We leren veel over en van onszelf en van elkaar. Dat is heel erg fijn, maar ook ontzettend zwaar op momenten. Als ik terugkijk mogen we alleen maar trots zijn op hoever we nu al zijn gekomen. Samen en apart. Mooi!

Bij het lopen naar Parc Guell moet je een pittige helling oplopen. Belangrijk is het om dat op je eigen tempo te doen. Dat merkte ik in 2007 en nu weer. Maar na die beklimming word je beloond. Je krijgt er een geweldig park voor terug met schitterend uitzicht richting de stad Barcelona en in de verte de Middellandse Zee.

20121226-222309.jpg
Eenmaal op die galerij kon ik weinig meer uitbrengen behalve ‘mooi hè?’. Het kippenvel stond zwaar op mijn armen en de tranen in mijn ogen. We waren er! Samen. Ik dacht uiteraard aan die eerste keer daar, aan mijn moeder, maar ook aan het afgelopen jaar en aan mijn familie en vrienden.

Die fijne groep mensen van divers pluimage die ik mag koesteren in mijn omgeving. Die mij ontzettend veel geven. Die mij steunen in al die veranderingen. Bijvoorbeeld met uitgesproken waardering en tips. Maar gelukkig ook door me een ontzettend grote spiegel voor te houden en me te laten inzien dat dingen anders kunnen dan ik gewend was. Dat zetje in de juiste richting en die steun tijdens het wiebelen hebben me geholpen te komen waar ik nu ben.
Dat alles kwam samen in de symboliek van die beklimming, die plek en dat samenzijn.

Dat 2013 maar minstens zo mooi mag worden! Ik wens jullie allemaal minimaal hetzelfde.

Dat was het dan…een raar moment

Afgelopen dinsdag was de laatste bijeenkomst van de ‘Basis behandelgroep Obesitas’ bij PsyQ. Een ontzettend raar moment na 18 weken zeer intensieve begeleiding, groepsgesprekken en andere aanzetten tot verandering van mijn (ons) gedrag. Ik merk dat ik het nog niet helemaal kan bevatten allemaal. Want er is toch wel heel veel gebeurt de laatste maanden. Stukken daarvan heb ik hier gedeeld. Stukken ook niet.

Ik ben in remissie en daar tevreden mee!

Tijdens mijn eindgesprek kwam de term remissie naar voren. Dit was voor mij een nieuw woord, maar het web meldt: “Remissie: het verminderen of afnemen van ziekte symptomen; ook die periode gedurende welke dit plaats vindt.” Mijn symptomen van obesitas zijn dus (sterk) aan het afnemen. Sommige lijken zelfs verdwenen te zijn bleek tijdens mijn 1-op-1 evaluatie met de therapeute. WOW! Dat is nogal wat om hardop uit te spreken.

Het is mij gelukt om de afgelopen maanden veranderingen in te zetten die leiden tot non-obees gedrag. Als ik daarbij optel; de kilo’s die ik verloren ben, het meer fitte gevoel en het überhaupt al wat beter in mijn vel zitten, dan komt dat tot een uitkomst waar zelfs ik van zeg:

Ik ben tevreden!

Dat uitspreken ook en echt voelen raakt mij diep. Dat is misschien moeilijk voor te stellen, maar bij heel veel wat ik doe/deed, sluimert(de) altijd het gevoel dat ik niet goed genoeg ben en dat ik vaak niet de ruimte op hoef te eisen die ik misschien wel zou mogen hebben. Nu iets belangrijks voor mijzelf en mijn omgeving doen en dan tevreden zijn heeft dus echt veel impact!

Wiebelig
Dat tevreden gevoel wisselt nog vaak genoeg met het onzekere dat ik beter ken. Allerlei momenten dat ik nog twijfel, dat ik niet blij ben met wat ik doe en bereikt heb of met de manier waarop ik dingen doe. Ook al weet ik dat het de goede kant op neigt, voelt het allemaal nog erg wiebelig. Op dat moment laat ik het houvast van de wekelijkse begeleiding los. Of ik het de komende tijd even zelf wil doen. Zonder stok achter de deur. Zonder opbeurende commentaren of constructieve tips vanuit de groep en de begeleiding. Best wel even slikken. Maar ik moet dit dus gewoon doen. Loslaten en gaan!

Met de kerst en andere festiviteiten voor de deur een mooie beproeving. Veel plannen en structuur doorspreken met onder andere Elles. Op die manier moet het gaan werken. En met de hulp van mijn fijne familie en vrienden die waar mogelijk elke keer, ongevraagd, niet vanzelfsprekend, maar weer rekening met me houden.

Volgend jaar
Gelukkig sta ik er het komend jaar nog niet helemaal alleen voor. Per 22 januari ga ik mee doen aan een leefstijlgroep. Wat daar precies gaat gebeuren weet ik nog niet, maar ik zie daar in ieder geval een deel van de behandelgroep en de begeleiding weer terug. Om de week 5 kwartier doorspreken hoe het gaat en waar en hoe te sturen is mijn idee. Dat lijkt me erg fijn. Als stok achter de deur maar ook om alle veranderingen te bestendigen.

Er is nog heel veel werk te doen!

 

Tot die tijd: Genieten van mooie dagen met elkaar en lekker eten en drinken nieuwe stijl.

 

Nog 4 keer

….en dan is het obesitas basis behandelprogramma bij PsyQ voorbij. Dat roept weer allerlei nieuwe vragen op. Als ik terugkijk op de afgelopen 13 weken is er veel gebeurd. Echt veel.

Dat realiseer ik me. Langzamerhand wordt ik daar zelfs ook blij van soms. Al die momenten waarin ik betere en bewustere keuzes heb gemaakt. De afnemende behoefte om ongezond te eten als ik alleen ben. Het wekelijks meer in beweging zijn. Het organiseren van gezonde alternatieven op momenten dat mijn omgeving die niet biedt en ik wel wil eten. Steeds vaker eten zonder afleiding, anders dan die van m’n tafelgenote(n). Veel minder snoepen en snaaien. 6-7 keer per week koken met veelal verse en gezonde producten. Zo zijn er vast nog meer dingen en dat is alles bij elkaar aardig wat.

Ik geloof dat de behandeling me daar echt bij helpt. Met name helpt het bij bewustwording en de manier van denken. De balans tussen lange en korte termijn. De verklaring van gedrag. Daarmee kan ik zaken veranderen. Zaken zoals hier boven al genoemd. Of alle delen van de behandeling een even grote bijdrage hebben weet ik niet. Dat maakt ook niet uit. Hetzelfde geldt voor het groepsproces. Soms heel waardevol. Soms ook geen extra toegevoegde waarde. Met de ene persoon is er ook meer klik dan met de ander. Alleen dat proces is al heel waardevol. Misschien minder voor verandering in mijn obees gedrag, maar sowieso voor mijn persoonlijke ontwikkeling.

Vragen die door m’n hoofd beginnen te gieren hebben betrekking op de toekomst. Hoe nu verder? Wat te doen na de week van 18 december? Wat ga ik nu nog meer zelf doen? is er hulp? Hoe ziet die er mogelijk uit?
Ik weet dat we de komende weken gaan spreken over een terugval preventie plan. Daar kijk ik naar uit. Want ik wil nooit meer terugvallen. De weg vooruit is nog veel langer dan de weg die ik heb afgelegd. Ik weet niet hoe die eruit ziet, maar ik weet wel dat ik niet dat begin van een half jaar tot een jaar geleden opnieuw wil gaan zoeken. Dat kan namelijk jaren duren. Die stappen die ik nu gezet heb zijn waardevol en wil ik niet inleveren. Niets is voor niets maar toch. Dat is eng en direct ook een motivatie.

Ik ben er dus nog lang niet. Mijn weerstandspier mag nog vele malen sterker. Mijn intrinsieke motivatie tot regelmatig bewegen en dat ook echt doen loopt achter bij wat ik had gehoopt. Ik voel me al fitter, maar m’n lichaam moet veel meer in vorm komen terwijl ik gewicht verlies en tegelijk helpen om nog meer te verliezen. Mijn lunch en diner bevatten nog relatief veel koolhydraten.

Alles hangt samen met verandering in m’n koppie. Wensen genoeg. Anders zou ik mezelf wellicht niet zijn. Nu eerst op zoek naar een begin van hoe dat te doen vanaf medio december. Als de mensen om mij heen zich zo blijven gedragen zoals ze nu doen dan weet ik ieder geval dat ik gesteund wordt. Dat scheelt een stuk. Dank voor al die momenten en berichten tot op heden.

20121122-104216.jpg

Daar was dat moment dan

Gisteren was het dan zover. Voor het eerst was ik echt aangekomen tijdens mijn behandeling. Ondanks een aantal goede acties voorafgaand aan- en tijdens afgelopen week waren er nog meer zaken die ik ook anders had willen doen. Niet gedaan dus. Terugkijkend best simpel, maar gisteren voelde ik me echt ongelofelijk klote!

Bewust onbekwaam
Nu nog wel een beetje. Het is confronterend om te zien dat ik er nog lang niet ben. Dat wist ik al. Zo zei ik gisteren ook nog tegen Elles op de rand van het bed. Om dat in je gezicht geslagen te krijgen door een weegschaal en door een sessie met de therapeutes komt toch nog wat meer aan.
Na ruim 11 weken ben ik van het merendeel der patronen en triggers bewust. Slechts een klein deel daarvan lijkt nu, heb ik kunnen aanpassen. Bewust onbekwaam.
De lastigste fase in mijn veranderingsproces. Dat idee alleen al. Dan te bedenken dat ik niet weet waar, hoe en wanneer ik deze fase uit kom, maakt het eng! Weer dat loslaten. Was ik daar maar wat makkelijker in.

Komende tijd ga ik aan de slag om mezelf meer concrete en korte termijn doelen te geven. Niet in gewicht, maar in gedrag. Wellicht biedt me dat houvast. Ik wil nog steeds namelijk! Op naar bewust bekwaam. Op mijn manier.

Jaren terug, toen ik ook tegen (en met) de grijze cellen en obesitas aan het vechten was, wees een geweldig persoon mij op het onderstaande gedicht. Het geeft me het gevoel dat dit allemaal niet gek is, ondanks alle moeite. Dat ik de juiste dingen doe. Ook al weet ik dat nooit zeker…

Door: Antonio Machado

Wandelaar, je sporen
zijn de weg, en zij alleen;
wandelaar, er is geen weg,
de weg ontstaat in het gaan
Gaandeweg ontstaat de weg,
en als je omkijkt
zie je het pad dat nooit meer betreden zal worden.
Wandelaar, er is geen weg,
slechts een kielzog in de zee

20121107-082718.jpg